خانه‌ای برای همه فارسی‌زبانان؛ در ایمان، محبت و امیدِ عیسی مسیح

مقدمه

در دنیای پر از تغییر و ناآرامی امروز، همه ما انسان‌ها به‌دنبال ثبات، آرامش و هدایت در زندگی هستیم. کلام خدا در کتاب مقدس، زندگی ایماندار را به درختی تشبیه می‌کند که در کنار نهرهای آب کاشته شده است.

یک درخت برای اینکه در برابر طوفان‌ها استوار بماند و ثمر بدهد، پیش از هر چیز به ریشه‌های عمیق نیاز دارد. امروز می‌خواهیم بررسی کنیم که چگونه مطالعه کلام خدا و مشارکت با او، ریشه‌های ایمانی ما را تقویت می‌کند.

بدنه اصلی این تعلیم

سه اصل مهم از کلام هست که با هم مرور می‌کنیم

اصل اول: تفکر و تعمق در کلام (تغذیه ریشه‌ها)

در مزمور ۱ می‌خوانیم که فرد متبارک «شبانه‌روز در کلام تفکر می‌کند».

مطالعه کتاب مقدس فقط یک خواندن سطحی نیست، بلکه «تعمق» و «مزه‌مزه کردن» حقیقت خداست.

تاثیرش می‌شه وقتی روزانه زمانی را برای خواندن و دعا بر روی کلام اختصاص می‌دهیم، روح ما از سرچشمه حیات (عیسی مسیح) سیراب می‌شود و در برابر خشکسالی‌های روحی دنیا مقاوم می‌شویم.

اصل دوم: استواری در زمان طوفان‌ها (ثبات روحی)

درختی که ریشه در عمق دارد، از باد و طوفان نمی‌هراسد.

چالش‌ها، مشکلات مالی، بیماری یا دلتنگی‌ها مانند طوفان‌هایی هستند که به زندگی ما می‌وزند. اما کسی که در کلام خدا ریشه دارد، لغزیده نمی‌شود؛ زیرا امید و اطمینان او بر صخره نجات یعنی عیسی مسیح استوار است.

اصل سوم: باروری و ثمردهی در زمان مناسب

آیه می‌گوید: «ثمر خود را در موسمش می‌دهد».

ثمره‌ای که کلام خدا در زندگی ما ایجاد می‌کند شامل محبت، شادی، سلامتی، صبر، مهربانی و وفاداری است (غلاتیان ۵: ۲۲).

این ثمرات نه تنها باعث برکت خود ما، بلکه موجب برکت و تشویق اطرافیان و اعضای کلیسا نیز می‌شود.

نتیجه‌گیری

ریشه‌دواندن در کلام خدا یک فرایند روزمره و مداوم است. هر بار که با هم جمع می‌شویم، کلام را می‌خوانیم و دعا می‌کنیم، ریشه‌های ایمانی ما یک قدم عمیق‌تر می‌شوند. عیسی مسیح همان آب حیاتی است که هر کس از آن بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد.

پرسش‌هایی برای گفتگو

در هفته گذشته، کدام آیه یا تعلیم از کتاب مقدس به شما در مواجهه با مشکلات کمک کرده است؟

چگونه می‌توانیم در زندگی پرمشغله امروزی، زمان منظم‌تری را برای تعمق در کلام خدا پیدا کنیم؟

دعا برای پایان جلسه

«ای پدر آسمانی، تو را شکر می‌گوییم برای کلام زنده و حیات‌بخش‌ات. به ما فیض بده تا تنها شنونده کلام نباشیم، بلکه مجری آن باشیم. ریشه‌های ایمان ما را در محبت و حقیقت عیسی مسیح عمق ببخش تا در هر فصلی از زندگی، ثمراتی جلال‌دهنده برای نام تو بیاوریم. به نام عیسی مسیح، آمین.»

مقدمه

اگر به مسیری که تا امروز طی کرده‌ایم نگاه کنیم، زیبایی دست خدا را به روشنی می‌بینیم: در جلسه اول دیدیم که خدا کاری تازه را در میان ما آغاز کرده است. در جلسه دوم یاد گرفتیم که این کار بر بنیاد استوار عیسی مسیح بنا شده است. در جلسه سوم بر اساس کلیسای اولیه، چهار ستون رشد روحانی یعنی تعلیم، مشارکت، شکستن نان و دعا را بررسی کردیم. در جلسه چهارم دیدیم که چگونه هر یک از ما به عنوان عضوی از بدن مسیح، با عطایای خود به یکدیگر خدمت می‌کنیم. اما اکنون به یک نقطه عطف اساسی می‌رسیم: وقتی کلیسایی بر مسیح بنا می‌شود، رشد می‌کند و اعضایش به هم خدمت می‌کنند، بعد از آن چه می‌شود؟ یک کلیسای سالم نمی‌تواند مانند یک اتاق دربسته بماند که فقط خودش از گرمای آتش بهره ببرد؛ نوری که در درون ماست، باید به بیرون بتابد. پس از «خدمت به درون کلیسا»، گام طبیعی بعدی «شهادت و بشارت به بیرون کلیسا» است. امروز می‌خواهیم در دو بخش بررسی کنیم که چگونه کلیسای سامریا می‌تواند نور امید و نجات مسیح را به مردم بیلفلد و اطراف خود برساند.

بخش اول: چرا بشارت دادن مأموریت اصلی ماست؟

گاهی کلمه «بشارت» برای برخی ایمانداران حس ترس یا فشار ایجاد می‌کند؛ برخی فکر می‌کنند بشارت یعنی بحث‌های الهیاتی پیچیده یا قانع کردن اجباری دیگران. اما وقتی به کلام خدا نگاه می‌کنیم، بشارت تصویری بسیار ساده‌تر، زیباتر و پرکشش‌تر دارد. کلمه «انجیل» به معنای «خبر خوش» است؛ بشارت یعنی در میان دنیایی پر از ناامیدی، ترس، گناه و تاریکی، خبر خوشِ محبت، بخشش و حیات جاویدان در عیسی مسیح را به دیگران برسانیم. عیسی مسیح در آخرین فرمان خود می‌فرماید: «پس بروید و همه امت‌ها را شاگرد سازید» (متی، فصل بیست و هشت، آیه نوزده)؛ این یک پیشنهاد اختیاری نیست، بلکه مأموریت اصلی و قلب کلیساست.

عیسی پیش از صعود به آسمان فرمود: «چون روح‌القدس بر شما آید، قدرت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود» (اعمال رسولان، فصل یک، آیه هشت). شاهد در دادگاه داستان‌سرایی نمی‌کند؛ فقط آنچه را خود دیده، شنیده و تجربه کرده تعریف می‌کند. شهادت یعنی: «من قبلاً در تاریکی و ناامیدی بودم، اما عیسی مرا لمس کرد و زندگی‌ام تغییر یافت.» برای شاهد بودن نیازی نیست استاد الهیات باشیم؛ کافی است داستان برخورد خودمان با عیسی و تغییر زندگی‌مان را صادقانه بیان کنیم.

شهادت ما قبل از اینکه با زبان باشد، با طرز زندگی، محبت، امانت‌داری و اخلاق ما در جامعه، محل کار، همسایگی و خانواده شروع می‌شود. اگر رفتار ما با محبت و راستی همراه نباشد، کلمات ما درباره مسیح هیچ قدرتی نخواهند داشت. اکثر ترس‌های ما از این ناشی می‌شود که فکر می‌کنیم باید افراد را خودمان «نجات دهیم» یا «قانع کنیم»؛ اما وظیفه ما فقط در میان گذاشتن نور و محبت است، قانع کردن و تبدیل قلب‌ها کار روح‌القدس است، نه ما.

بخش دوم: چگونه به روشی مؤثر، محبتمند و طبیعی بشارت دهیم؟

اول، دعا برای قلبی پر از محبت و چشمان باز: بشارت با «روش‌ها» شروع نمی‌شود، با «قلب» شروع می‌شود. عیسی وقتی جمعیت را می‌دید، بر ایشان دل می‌سوزاند زیرا مانند گوسفندان بی‌شبان سرگردان بودند. از امروز برای سه نفر از دوستان، همکاران یا همسایگانی که هنوز عیسی را نمی‌شناسند، اسم به اسم دعا کنیم.

دوم، ایجاد روابط واقعی و محبت‌آمیز: بهترین و طبیعی‌ترین بشارت از طریق روابط صمیمانه اتفاق می‌افتد. عیسی «دوست گناهکاران» نامیده می‌شد چون با مردم وقت می‌گذراند و به نیازهایشان گوش می‌داد. با مردم رابطه واقعی برقرار کنیم، نه رابطه‌ای ابزاری؛ وقتی مردم محبت واقعی ببینند، خودشان خواهند پرسید: «چرا تو این‌قدر متفاوتی؟»

سوم، گوش دادن فعال و پاسخ با احترام و نرمی: پطرس رسول می‌گوید: «همواره آماده باشید تا هر کس سبب امیدی را که در شماست بپرسد، پاسخ دهید؛ امّا با نرمی و احترام» (اول پطرس، فصل سه، آیه پانزده). هدف ما برنده شدن در یک بحث نیست، بلکه برنده شدن یک «قلب» برای عیسی مسیح است.

چهارم، دعوت به کلیسا و مشارکت سامریا: همه اعضا شاید توانایی پاسخ به تمام سؤالات دینی را نداشته باشند، اما همه می‌توانند دعوت‌کننده باشند. در یوحنا فصل یک، وقتی ناتانائیل درباره عیسی شک داشت، فیلیپوس با او بحث نکرد؛ فقط گفت: «بیا و ببین!» ما نیز می‌توانیم دوستانمان را به جلسات و جمع‌های صمیمانه کلیسای سامریا دعوت کنیم.

تعادل میان «ریشه‌های عمیق» و «شاخه‌های گسترده»

کلیسای سامریا باید دو حرکت هم‌زمان داشته باشد: در درون (ریشه‌ها) تعلیم، دعا، مشارکت و خدمت به یکدیگر؛ و در بیرون (شاخه‌ها) بشارت، محبت به نیازمندان و شهادت زنده در شهر. اگر فقط به درون نگاه کنیم، حوضچه‌ای راکد می‌شویم؛ اگر فقط به بیرون نگاه کنیم بدون ریشه عمیق در کلام، خالی و خسته می‌شویم. اما وقتی هر دو را داریم، حیات جاری روح‌القدس در کلیسای سامریا موج خواهد زد.

قدم عملی برای این هفته

دعا: نام یک یا دو نفر را که هنوز عیسی را نمی‌شناسند بنویسیم و روزانه برایشان دعا کنیم. برکت: یک کار محبتی ساده و بی‌توقع برای آنها انجام دهیم. شهادت: اگر فرصتی پیش آمد، خیلی ساده بگوییم خدا چطور در این هفته به ما آرامش یا برکت داده است.

جمع‌بندی پنج جلسه کلیسای سامریا

در پایان این پنج جلسه، ببینید چقدر زیبا تصویر کلیسای سامریا کامل می‌شود: خدا کاری تازه را آغاز کرد، آن را بر بنیاد مسیح قرار داد، ما را در چهار ستونِ رشد عمق بخشید، با عطایا برای خدمت به یکدیگر مجهز کرد، و امروز ما را فرامی‌خواند تا نور او را به شهر بیلفلد و جهان بتابانیم. آمین.

مقدمه

اگر مسیر سه جلسه گذشته را با هم مرور کنیم، یک تصویر روشن و الهی شکل می‌گیرد: در جلسه اول دیدیم که خدا کاری تازه را در میان ما آغاز کرده است. در جلسه دوم یاد گرفتیم که این کار تازه باید بر بنیادی محکم، یعنی عیسی مسیح، بنا شود. در جلسه سوم دیدیم که چطور باید بر این بنیاد رشد کنیم؛ از طریق تعلیم، مشارکت، شکستن نان و دعا. اما امروز می‌خواهیم به این سؤال پاسخ دهیم: وقتی در کلام و ایمان رشد می‌کنیم، قدم بعدی چیست؟ خداوند کلیسا را نساخته تا ما فقط مصرف‌کننده فیض او باشیم، بلکه ما را فراخوانده تا کانال و مجرای فیض او برای دیگران شویم. رشد روحانی واقعی همیشه خود را در «خدمت» نشان می‌دهد.

بدن مسیح و نقش اختصاصی هر عضو

در تفکر جهان، کلیسا اغلب شبیه یک تئاتر دیده می‌شود: عده‌ای روی صحنه اجرا می‌کنند و بقیه فقط تماشا می‌کنند. اما کتاب مقدس تصویر کاملاً متفاوتی می‌دهد؛ پولس رسول کلیسا را به یک بدن زنده تشبیه می‌کند. در اول قرنتیان، فصل دوازده، آیات چهارده تا بیست و هفت می‌خوانیم که بدن یک عضو نیست بلکه اعضای بسیار است، و خدا هر یک از اعضا را چنانکه خواست در بدن نهاده است؛ ما بدن مسیح هستیم و فرداً فرد، اعضای آن.

از این کلام سه حقیقت یاد می‌گیریم: نخست، هیچ عضوی بی‌استفاده نیست؛ خدا به هر یک از ما نقشی ویژه و عطایی اختصاصی داده است. دوم، تفاوت عطایا نشان‌دهنده زیبایی و قدرت کلیساست. سوم، اعضا به یکدیگر نیاز متقابل دارند؛ نه کسی می‌تواند بگوید «به دیگران نیازی ندارم»، و نه کسی باید فکر کند «وجودم اثری ندارد».

بزرگ‌ترین مانع خدمت

اغلب بزرگ‌ترین مانع این است که خدمت را منحصر به کارهای رسمی مانند موعظه یا پرستش روی سن می‌دانیم. اما خدمت یعنی هر عمل محبتی: هر دعایی در خلوت، هر لبخندی به یک تازه‌وارد، کمک در چیدن صندلی‌ها، آماده‌کردن چای، یا گوش دادن به درددل یک برادر یا خواهر دلتنگ.

اصل طلایی خدمت

چگونگی خدمت از خودِ خدمت مهم‌تر است. پطرس در اول پطرس فصل چهار آیه یازده می‌گوید: «اگر کسی خدمت کند، با قوتی که خدا می‌بخشد بکند، تا خدا در همه چیز به وسیله عیسی مسیح تمجید شود.» عیسی مسیح بهترین الگوی ماست؛ او فرمود پسر انسان نیامد تا خدمتش کنند، بلکه تا خدمت کند.

امروز خدا کاری تازه را آغاز می‌کند

این تعلیم درباره آغاز تازه خدا در میان فارسی‌زبانان بیلفلد بود؛ درباره اینکه خدا می‌تواند از آغازهای کوچک استفاده کند، ما را به یک خانواده روحانی تبدیل کند و هر یک از ما را در دعا، پرستش، تعلیم، خدمت و دعوت دیگران شریک سازد.

پیام اصلی این بود که ما نباید شروع کوچک خود را تحقیر کنیم، بلکه باید با ایمان قدم برداریم و به خدایی اعتماد کنیم که صاحب رشد است. هدف این خدمت این است که مکانی برای ملاقات با مسیح، رشد در ایمان و رساندن انجیل به دیگران باشد.

بنیاد کلیسا عیسی مسیح است

بنیاد کلیسا شخص عیسی مسیح است؛ نه یک انسان، رهبر، قوم، فرهنگ، سنت یا سازمان. فرهنگ فارسی و ایرانی می‌تواند بخش زیبایی از اجتماع ما باشد، اما هویت اصلی کلیسا مسیح است.

کلیسا متعلق به چه کسی است؟

عیسی فرمود: «من کلیسای خود را بنا می‌کنم.» متی، فصل شانزده، آیه هجده. کلیسای سامریا متعلق به مسیح است. ما خادم و مسئول هستیم، نه مالک.

کلام خدا باید راهنمای کلیسا باشد

تمامی کتب مقدس از الهام خداست و برای تعلیم، اصلاح و تربیت در عدالت مفید است. دوم تیموتائوس، فصل سه، آیات شانزده و هفده.

کلیسا بدن مسیح است

«شما بدن مسیح هستید و هر یک به‌طور جداگانه عضوی از آن می‌باشید.» اول قرنتیان، فصل دوازده، آیه بیست و هفت.

محبت و اتحاد

عیسی فرمود: «از این همه خواهند دانست که شاگردان من هستید، اگر محبت یکدیگر را داشته باشید.» یوحنا، فصل سیزده، آیه سی و پنج.

کلیسا برای مأموریت است

عیسی به شاگردان فرمان داد که بروند و همه قوم‌ها را شاگرد سازند. متی، فصل بیست و هشتم، آیات نوزده و بیست.

سامریا؛ کلیسایی با قلبی برای مردم

در یوحنا، فصل چهارم، عیسی از مرزهای فرهنگی عبور کرد و با زن سامری ملاقات کرد. ما نیز می‌خواهیم برای مهاجر، تنها، زخمی، جوینده و پرسشگر، درهای کلیسا و قلب خود را باز نگه داریم و دعوت کنیم: «بیا و ببین.»

مسیر کلیسای سامریا چنین است: مسیح ← کلام خدا ← خانواده خدا ← مأموریت.

کلیسا با قدرت خودش پیش نمی‌رود

مأموریت بزرگ کلیسا قرار نبود با قدرت انسانی انجام شود. کلیسای سامریا نمی‌تواند فقط با تلاش انسانی ساخته شود؛ ما باید تلاش کنیم و مسئولیت خود را انجام دهیم، اما رشد و ثمر حقیقی از خداست. پولس می‌گوید: «من کاشتم، اپلس آبیاری کرد، اما خدا نمو می‌داد.» اول قرنتیان، فصل سه، آیه شش.

روح‌القدس ما را بیشتر شبیه مسیح می‌کند و در اتحاد نگه می‌دارد

روح‌القدس فقط برای شبانان یا واعظان نیست؛ او حضور خدا در زندگی هر ایماندار است که هدایت می‌کند، تعلیم می‌دهد و ما را بیشتر شبیه مسیح می‌سازد. پولس می‌گوید: «بکوشید که یگانگی روح را در رشته صلح حفظ کنید.» افسسیان، فصل چهار، آیه سه.

خدا عطایای روحانی را به هر ایماندار می‌دهد تا برای بنای دیگران استفاده شود، و روح‌القدس به ما قدرت می‌دهد تا شاهد مسیح باشیم. مسیر ما چنین است: مسیح ← کلام خدا ← روح‌القدس ← خانواده خدا ← مأموریت.